کلبه ای واسه یه عاشق

چشم ها را باید بست

زیر باران باید رفت

دوست را زیر باران باید دید

عشق را زیر باران باید جست

زیر باران باید بازی کرد

زیر باران باید چیز نوشت ، حرف زد

نیلوفر کاشت

زندگی تر شدن پی در پی

زندگی ابتنی در حوضچه ی ((اکنون)) است

رخت را باید بکنیم:

اب در یک قدمی است

روشنی را بچشیم

شب یک دهکده را وزن کنیم

خواب یک اهو را

گرمی لانه ی لک لک را ادراک کنیم

روی قانون چمن پا نگذاریم

در موستان گره ذائقه را باز کنیم

و دهان را بگشاییم اگر ماه درآمد

و نگوییم که شب چیز بدی است

و نگوییم که شب تاب ندارد خبر از بینش باغ

و بیاریم سبد

ببریم این همه سرخ ، این همه سبز...

نوشته هام همه در مورد توئه .

گریه کردن هام هم به خاطر توئه .

خندیدن هام همه به خاطر توئه .

انتظار کشیدن هام همه واسه رسیدن توئه

اگه بخوام همه چیزایی رو که از من واسه توئه نام ببرم میشه یه زندگی

یه زندگی که حالا ضامن سالم بودنش تویی

و اگه بری تباه میشه .

پیشم بمون ، تنهام نذار .

من معنی  عشق  رو از تو اموختم

یادمه اروم توی گوشم بهم گفتی قلب فقط بخاطر یه چیز می تپه و اون عشقه .

پیشم بمون ، تنهام نذار .

وگرنه دیگه قلبم نمی زنه

باز هم بارون با تموم وجود خودش رو به شیشه میزنه

میرم کنار پنجره می ایستم و به بیرون نگاه می کنم ، که چیجوری قطرات بارون از چشم های ابر

از دل اسمون به زمین میان .

دلم بد جور گرفته .

میرم زیر بارون می ایستم . بدون چتر ، با چشم هایی بسته.

یاد سهراب سپهری می افتم که میگه :

چشم ها را باید بست ، زیر باران باید رفت .

فکر می کنم تا بقیه حرف هاش یادم بیاد . ولی نمی شه ، یادم نمیاد .

تا اینکه تو میای .

یادم میاد ، یادم میاد اونجایی رو که سهراب سپهری میگه :

دوست را زیر باران باید دید.

با اومدن تو دلم اروم میگیره .

و تو یادم میاری که عشق را زیر باران باید یافت

در روشنایی روز که سپیده سر می زند . در تاریکی شب که ماه شتابان می رسد .

در گرداب مشکلات که صدای قلبت از دوردست ها به گوش می اید

در اوج نا امیدی و امید که گریان و شادی

در شکست و پیروزی که بیقراری

در تنگنای راه ها ی رسیدن به موفقیت که نگرانی .

به دنبال چه میگردی ؟

به دنبال کیستی؟

مردی در کوچه ی دنیا می زند فریادی :

این دل عاشق مرا چه کسی خواهان است؟!

مردم کوچه ی دل تنگ بهار

پنجره دلشان را می بندند

پرده سخت و زمختی از قهر می کشندبر روی صدا

و به ان می خندند ...!

مردی از جنس افق می زند فریادی

این دل عاشق مرا چه کسی خواهان است؟!

کودکی دستپاچه از بشکستن نور..

بی دانستن عشق!

می گشاید شیشه غمزده ی پنجره را

و به ان مرد می خندد...

یک کودک دل عاشق را

می فهمد!!

من از بادم ، تو از باران

من از موجم ، تو از ساحل

من از امروز ، تو از فردا

اگر بادم ،اگر باران. به جان جمله ی یاران

تو را دوست دارم ، بی پایان